In een fruitstreek wonende én zwanger zijnde, verober ik toch enkele appelen en/of peren per dag. Mats kan dan ook niet achterblijven. Hij wil alles doen wat jij doet en liefst ook op dezelfde manier. Een appel schillen en in stukjes snijden is op dit moment dus not done! Met zijn appeltje in zijn handjes nestelt hij zich ergens ten velde. Een half uurtje later komt hij opnieuw tevoorschijn... mét volgend restant. Hij heeft gezien dat er altijd een steeltje overblijft met 'iets eraan'. Dat 'iets eraan' werd niet geheel juist waargenomen en uitgevoerd. Het klokhuis werd mee verorberd, enkele cm² appel bleven dan weer wel aan het steeltje plakken... Fantastisch eigenlijk, dat willen-groot-doen... anderzijds mag mama niet meer helpen en is frustratie het meest hardnekkige nevenverschijnsel...!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten