(On) geluksdag

Donderdagavond - en daarop volgende dagen - liepen iets anders dan verwacht. Mijn werk heb ik 's avonds niet gehaald, ik ben letterlijk blijven steken... in mijn ongeluk. Auto mogelijks perte total, mijn lijf is er gelukkig iets beter aan toe. En toch. Naast de shok van het accident - de flits die blijft flitsen -de lichamelijke last, pijn en herstel... is er de frustratie tijdelijk maar half voor je eigen levendige peuter te kunnen zorgen. Hem niet kunnen dragen, vastpakken, zot doen, ... En hij voelt het. Meer dan voordien steekt hij zijn handjes uit omdat hij door mij wilt vastgehouden worden, legt hij zijn hoofdje op mijn schoot, komt hij mij knuffelen en 'aaikes' geven. Na de voorbije 5 dagen 'platte rust', merk ik vandaag aan hem dat hij mij opvallend mist. Hij wou mij voortdurend knuffelen en tegen mijn lijf hangen. Die kleine handjes in mijn haren, die kleine handjes over mijn gezicht. Hij voelt het en is lief - zo lief. Na zo'n klap ben je je er extreem van bewust dat niets vanzelfsprekend is. Dat je in één flits zoveel moois en kostbaar kan verliezen... Met die klap had het zoveel erger kunnen zijn. Gelukkig zat ik alleen in de wagen. Gelukkig had ik geluk bij een ongeluk... Een gevoel dat ik maar niet kan loslaten.