Elke dag zie je hem veranderen - hij is erg alert en (te) wakker. Zijn hoofd staat nog steeds vol weelderige pluimen, enkel ietwat uitgedund en lichter van kleur. Hij heeft een klok van een mannenstem, beschikt over een indrukwekkend smoelen-arsenaal, luistert graag - echter louter in zintuiglijke betekenis -, heeft nog steeds een overontwikkelde zuigreflex, kijkt uren in het rond, zijn gezichtsveld wordt ruimer en hij laat zijn te bestuderen wereld amper los, ... en dan die eerste lach - die we nu dagelijks meermaals cadeau krijgen na een ietwat 'belachelijke' en overdreven communicatiepoging van onze kant (je zou voor minder lachen). Het is niet moeilijk dit ventje graag te zien!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten