dinsdag 18 september 2007
20 weken
Een dag waar we al lang naar uitgekeken hebben. Eindelijk gaan we je nog eens zien! Je – wie ben ‘je’? We kunnen geen snoetje op je plakken en voorlopig hebben we ook nog geen zekerheid over je ‘geslacht’. Maar hopelijk komt hier straks verandering in. Zelf ben ik al die tijd overtuigd dat je een jongetje bent. De stevigheid van je schopjes en stampjes in mijn buik zetten dit vermoedenen enkel kracht bij...
Ondertussen heb ik niet enkel letterlijk maar ook figuurlijk kriebels in mijn buik – deze keer van de spanning. Ook Tinne – je mams – krijgt uitschuivers in haar normale doen van de zenuwen. Ben je wel gezond? Gaat alles oké zijn? Zijn alle ‘onderdelen’ wel aanwezig? Ben je dan dat zoontje (wat klinkt dit leuk!) dat we – vooral ik dan – vermoedden? Of wil je dit laatste geheimpje nog niet prijs geven?
En half uurtje wachten en we konden toch al binnen. Dr. Lewi was vrolijk en dat stelde mij meteen op mijn gemak. “Mooi buikje” zei ze toen ik neerlag op dé tafel. Ook dat nam al iets van mijn twijfels weg – was mijn buik niet te klein om bijna 5 maand van jou zwanger te zijn? Een goede neep “lijm op de buik” – zou Loesje zeggen – en we kunnen je zien op het schermpje. Wow – wat ben je groot. Een echt minimensje met heel mooie contouren. Maar hoe lig je daar nu gezellig in mijn buik? In elk handje had je een voetje vast... (Voor alle duidelijkheid: 2 handjes en 2 voetjes!). De gyneacoloog zei dat je aan je teentjes aan het trekken was! Geweldig als dit een voorloper is van je toekomstig gedrag en ‘originele’ slaap/speelhoudingen! En natuurljk waren we nog geen 30 seconde verder of L. Lewi zei: “het is een jongetje hé – overduidelijk”. En dit alles dankzij jouw medewerking en ‘originele’ houding. Een zoontje! Een ventje, een maatje, de eerste en enige échte man binnen ons gezinnetje! (terwijl ik dit schrijf trakteer je mij ondertussen van enkele schopjes!). Tinne is in de wolken, zij was ontzéttend blij dit nu met zekerheid te weten. Mats! Wordt dit de naam van het wezentje dat we de rest van ons leven bij ons mogen dragen?! Als klap op de vuurpijl ben je wat voor op je groei. We zijn 20 weken en 2 dagen ver en jij zit ondertussen qua lengte op de curve van 21 weken (een schatting van 412 gram!). “Als het zo groot gaat zijn als ik tijdens mijn geboorte...” – waarop L. Lewi zei: “ja jullie zijn allebei...” Je zag hoe ze haar woorden inslikte en dacht... ‘oh jee wat een flater, twee vrouwen...’. Grappig! En we kijken verder: een gevuld maagje, een mooi snoetje (wat je maar al te graag liet zien op de echo!), kleine hersentjes, een staartbeentje, 10 vingers en teentjes... en ja hoor, zelfs met zekerheid al één oorschelp! Alles wat ze kon controleren was in orde en ze gaf ons op het einde een “Prima” als commentaar in het moederboekje. Wat doe je dit goed voorlopig! L. Lewi gaf nog als vrolijke noot mee dat ik - als ik daar zin in had - zelfs ‘kattekak’ mocht eten nu wel degelijk blijkt dat ik positief ben getest op toxoplasmose! Blij, verward, opgelucht, emotioneel, ... verlaten we het ziekenhuis. Jouw fotootje onder de arm zodat we wanneer we willen opnieuw een glimp van je snoetje kunnen opvangen. Wat is je profiel in zwart-wit al mooi...! En stiekem hebben we je ook op film om je thuis opnieuw in volle actie te zien...
Ondertussen heb ik niet enkel letterlijk maar ook figuurlijk kriebels in mijn buik – deze keer van de spanning. Ook Tinne – je mams – krijgt uitschuivers in haar normale doen van de zenuwen. Ben je wel gezond? Gaat alles oké zijn? Zijn alle ‘onderdelen’ wel aanwezig? Ben je dan dat zoontje (wat klinkt dit leuk!) dat we – vooral ik dan – vermoedden? Of wil je dit laatste geheimpje nog niet prijs geven?
En half uurtje wachten en we konden toch al binnen. Dr. Lewi was vrolijk en dat stelde mij meteen op mijn gemak. “Mooi buikje” zei ze toen ik neerlag op dé tafel. Ook dat nam al iets van mijn twijfels weg – was mijn buik niet te klein om bijna 5 maand van jou zwanger te zijn? Een goede neep “lijm op de buik” – zou Loesje zeggen – en we kunnen je zien op het schermpje. Wow – wat ben je groot. Een echt minimensje met heel mooie contouren. Maar hoe lig je daar nu gezellig in mijn buik? In elk handje had je een voetje vast... (Voor alle duidelijkheid: 2 handjes en 2 voetjes!). De gyneacoloog zei dat je aan je teentjes aan het trekken was! Geweldig als dit een voorloper is van je toekomstig gedrag en ‘originele’ slaap/speelhoudingen! En natuurljk waren we nog geen 30 seconde verder of L. Lewi zei: “het is een jongetje hé – overduidelijk”. En dit alles dankzij jouw medewerking en ‘originele’ houding. Een zoontje! Een ventje, een maatje, de eerste en enige échte man binnen ons gezinnetje! (terwijl ik dit schrijf trakteer je mij ondertussen van enkele schopjes!). Tinne is in de wolken, zij was ontzéttend blij dit nu met zekerheid te weten. Mats! Wordt dit de naam van het wezentje dat we de rest van ons leven bij ons mogen dragen?! Als klap op de vuurpijl ben je wat voor op je groei. We zijn 20 weken en 2 dagen ver en jij zit ondertussen qua lengte op de curve van 21 weken (een schatting van 412 gram!). “Als het zo groot gaat zijn als ik tijdens mijn geboorte...” – waarop L. Lewi zei: “ja jullie zijn allebei...” Je zag hoe ze haar woorden inslikte en dacht... ‘oh jee wat een flater, twee vrouwen...’. Grappig! En we kijken verder: een gevuld maagje, een mooi snoetje (wat je maar al te graag liet zien op de echo!), kleine hersentjes, een staartbeentje, 10 vingers en teentjes... en ja hoor, zelfs met zekerheid al één oorschelp! Alles wat ze kon controleren was in orde en ze gaf ons op het einde een “Prima” als commentaar in het moederboekje. Wat doe je dit goed voorlopig! L. Lewi gaf nog als vrolijke noot mee dat ik - als ik daar zin in had - zelfs ‘kattekak’ mocht eten nu wel degelijk blijkt dat ik positief ben getest op toxoplasmose! Blij, verward, opgelucht, emotioneel, ... verlaten we het ziekenhuis. Jouw fotootje onder de arm zodat we wanneer we willen opnieuw een glimp van je snoetje kunnen opvangen. Wat is je profiel in zwart-wit al mooi...! En stiekem hebben we je ook op film om je thuis opnieuw in volle actie te zien...
woensdag 5 september 2007
18 weken
Sinds een kleine week (op 17w) ben ik mij bewust van jouw beweging in mijn buik. Stilaan wordt het gevoel uitdrukkelijker. Het begon met een gevoel van een 'woelend hamstertje' in mijn buik en is ondertussen geëvolueerd tot duidelijke, kleine schopjes. Een heel speciaal moment... zit jij daar dan tóch? Ook Tinne (mams :) kon jou deze week voor het eerst voelen met haar hand op mijn buik. Héérlijk!Je bent al 20 cm lang en weegt +/-200gram. Met jouw lengte kunnen we al wat oefenen op een meetlat. Een gewicht, vergelijkbaar met een goed gevuld 'potteke americain'!
Abonneren op:
Posts (Atom)